Welkom beste bezoeker. Selamat datang famili manis! Welcome on our weblog! Bienvenue! Herzlich willkommen. Dit is het hoofdweblog van de familie Van Oudshoorn in Lelystad. Gerelateerde blogs zijn te vinden onder FAMILIE.
Veel lees, luister en kijk plezier toegewenst!
Willem en Sonja + kids
Vanmiddag ben ik naar het ziekenhuis geweest. Er moest een paar foto's van mijn longen gemaakt worden. Vanwege dat hoesten. Ik werd dit keer keurig behandeld. Ons ziekenhuis is namelijk overgenomen door een zakenman. Toen ik aan de beurt was, deed de verpleegkundige/fotograaf keurig de deur voor mij open. Ik was wat zenuwachtig. Hij zei wel tegen mij, dat ik me moest ontkleden. Maar hij voegde er gelukkig niet aan toe, dat ik mijn kleding over de zijne kon hangen, zoals hij dat wel glimlachend tegen die leuke jongedame voor mij zei. Dus dat luchtte op.
Na de fotoshoot, (ik werd niet door de fotograaf lastig gevallen) ben ik weer eens gaan graven in bakken met LP's van de kringloopwinkel. En ja hoor, daar kwam ik twee mooie, meer dan 40 jaar oude platen tegen. Eén van Tommy Cash (nee, geen broer van) en één van Ben E King. Van beiden heb ik een videootje gemaakt en ze op YouTube geplaatst. Het is telkens wel even afwachten in hoeverre YouTube zo'n nummer wel of niet accepteert vanwege auteursrechten. Maar ze staan er beiden op. Voor de liefhebbers. Geniet van Ben E King (ooit zingend met The Drifters) met "Seven Letters" van het gelijknamige album uit 1964.....(we worden alsmaar ouder) :
Via de Tros hebben we kunnen zien hoe men kan manipuleren om een liedje en zangeres te 'selecteren' voor een Songfestival. De werkwijze is ongeveer het zelfde als die van de jury tijdens het Songfestival. Het is dus ene Sieneke geworden. Ondanks dat ze hier en daar vals zong en totaal geen volume in haar piepstemmetje heeft.
Maar ach, ze wordt begeleid door kruiwagen Marianne Weber, je weet wel de moeder van Frans Bauer, en dat scheelt. Vader Abraham, de oudste smurf van wie aangenomen werd dat ie allang dood was, heeft het lied geschreven. Maar dat viel aan het niveau van de tekst en de melodie gemakkelijk af te lezen. Voor de rest weet ik niets van de driehoeksverhouding tussen Marianne, Abraham en Sieneke. Misschien is Sieneke wel een dochter van die twee. Het was zo'n scherts vertoning. Mocht het liedje een flop worden op het Songfestival, dan kan het nog altijd op Schiphol gedraaid worden voor alle emigranten. Zeker weten dat bij het horen van dit nummer niemand zich bedenkt om toch maar in Nederland te willen blijven. Maar het kan ook zijn dat het liedje de wereldtop haalt. Maar dan is het puur om dit betweterig landje voor gek te zetten.
Ik kan me nog herinneren, dat, als we moesten eten, wij aan tafel niet mochten praten. Onze beide handen moeten ook zichtbaar zijn. Wie zijn linker hand niet gebruikte, moest die netjes naast het bord vlak op de tafel leggen. Ellebogen op tafel was een doodzonde. De voeten moesten onder de eigen stoel blijven. De controle daarop was lastig, want dan moest één van de ouders geregeld onder de tafel koekeloeren. Dat gebeurde niet, dus daar hadden we vrij spel. Bij elkaar op de tenen staan, tegen de voeten of benen kriebelen en plekjes onder de tafel bezetten, als een soort landje veroveren. En dat alles gebeurde zonder een boven de tafel iets te laten blijken. Want o wee!
Tegenwoordig is het niet meer zo. Gelukkig maar, anders zou ik geen leuke foto's kunnen maken van moderne tafelmanieren.
De kleine Jill is erg lenig en ondernemend. Vooral het klimmen en klauteren zit haar in het bloed.
Maar ze kan ook wel gewoon spelen hoor. Hier oefent ze alvast om in de nabije toekomst Raymond van Barneveld, beter bekend als Barney, met darten te verslaan.
Van een relatief kleine woning kwamen we in een aanzienlijk grotere terecht. Sonja voelde zich soms verdwaald in al die ruimte. Ben kreeg de tuinkamer op de begane grond achter de garage. Robert sliep met de ouders op de 2e etage van de drive-in woning. De grote, verwarmde inpandige garage nodigde uit tot sleutelen en poetsen aan de motor en/of auto. Ben begon ook aan het sleutelen aan bromfietsen. Aan de linker kant kregen we niet veel alter nieuwe buren. Een jong stel dat weldra een dobermann pup aanschafte. Het arme beest zat de hele dag alleen thuis, want beide baasjes werkten. Bij elke thuiskomst werd de tuinkamer steevast van poep en pies ontdaan. Naarmate de pup groter werd, steeg zijn onophoudelijk geblaf en gehuil in decibels. Toen we de buurman vriendelijk op het gedrag van de jonge hond attendeerde, deed hij het af met : "Daar geloof ik niets van." Tja, zolang je een probleem ontkent, is er geen probleem. Andere bewoners in de straat begonnen zich te ergeren aan de overlast van de hond. Meestal werd er eerst bij ons aangebeld, omdat men dacht dat de herrie bij ons vandaan kwam. Men zag ons immers geregeld met honden buiten lopen. De dobermann werd steeds agressiever. Hij verbleef nu niet meer in de kamer, maar had de hele begane grond tot zijn beschikking. Zodra hij iets hoorde of zag, sprong de hond als een wild beest tegen de ruit naast de voordeur. 
Omdat we bang waren dat hij een keer er dwars doorheen zou springen, maakten we de buurman hierop attent. Maar weer was zijn reactie ontkennend. Hoewel, een paar dagen later zag ik de buurman 's avonds de ruit vervangen door een dikke glasplaat..... Later lukte het ons om met zijn partner over de hond te praten. De hond werd sindsdien geregeld meegenomen naar werk.
Intussen had ik de gammele afscheiding in de tuin vervangen door een gloednieuwe, een trap van het balkon naar de tuin gemaakt en had ik in overleg met de andere buurman de heg gesnoeid. Maar niet veel later zou blijken, dat ik dat met de buurvrouw had moeten bespreken.......
Vanmiddag kreeg ik van Jacques' dochter Annelies te horen, dat het niet goed gaat met haar vader. De operatiewond aan het been wil alsmaar niet genezen. Besloten is om ook dit been komende week te amputeren. De ingreep zal a.s. woensdag plaatsvinden. Een geweldige schok voor Jacques en allen die hem lief zijn. We wensen Jacques en zijn dierbaren de komende periode veel sterkte en hem zelf een goed herstel toe. We hopen dat we niet de enige zullen zijn die onze neef met een kaartje of een briefje een hart onder de riem zal steken. Het kan gestuurd worden naar :
Alte Nova
Elderhofseweg 51
6842 CR Arnhem
t.a.v. J. Goey.
Alvast bedankt!
Van de discussies rond de hangjongeren die wijken terroriseren begrijp ik vaak weinig. De ouders hebben als drogreden, dat ze geen grip op hen hebben. Als meisjes zich 'anders' gedragen dan wenselijk, dan grijpen die zelfde ouders wèl in. Vaak wordt zo'n meisje naar het land van herkomst teruggestuurd, om even een heropvoeding of soms zelfs een gedwongen huwelijk te ondergaan. Van de zogenaamde straatcoaches heb ik ook geen hoge hoed op. Dat zelfde geldt voor de locale overheid, die apathisch toekijkt. Er zijn uitzonderingen, maar ja die bevestigen ook hierin de regel. Laatst zag de overheid zelfs geen mogelijkheid om twee zware criminelen, die geen verblijfsvergunning noch een Nederlands paspoort hadden, het land uit te sturen. Ongeloofwaardiger kan haast niet. Maar een kind kan weer wèl het land uitgezet worden als één(!) van de ouders geen verblijfsvergunning krijgt. Om maar te zwijgen van al de uitgeprocedeerde asielzoekers, die ondanks het nul op rekest hier blijven. Vaak verdwijnen ze in de illegaliteit en criminaliteit. Tot slot is er ook nog een grote groep jongeren, die hier een opleiding volgen en een positieve bijdrage aan onze maatschappij willen leveren, maar die straks als ze 18 zijn geworden op een doodspoor terecht komen. Uitgerangeerd door de Staat. Het zijn de kinderen van asielzoekers, die verdacht worden van misdaden tegen de menselijkheid. Die verdachtmaking wordt niet concreet bewezen, maar blijft als een zwarte wolk boven hen en hun kinderen hangen. Een proces komt er niet of nooit. Zodra de kinderen 18 zijn en dus volwassen, vallen ze onder het regime voor volwassen asielzoekers : geen id kaart, geen burgerservicenummer, geen scholing en geen werk. Louter omdat iemand iets belastends over hun vader of moeder heeft gezegd. Vreemdelingenbeleid heet dat.
Het is erg interessant om mee te maken, dat de jeugd alsmaar vroeger aan dingen begint. Ze worden steeds eerder volwassen, zegt men weleens. Maar dat is dan wel een andere volwassenheid, dan die wij gewend zijn te kennen.
Toen Ben zijn rijbewijs had, ging ie samen met Robert en wat vrienden naar de disco. Dat was in Balkbrug, ergens in de provincie Overijssel. Pa leverde zijn autosleutels zaterdagavond in en hopsakee, daar gingen ze dan. Eerlijk gezegd heb ik er ook geen minuut van wakker gelegen. Dat was bij moeders wat anders. Die heeft ze zelfs een keer om 4 uur 's morgens gewekt toen ze op de parkeerplaats achter het huis in de auto lagen te slapen. Ze wilden ons niet wakker maken........
Vanavond is Mike weer naar de disco. We hebben hem getrakteerd op een entreekaartje. Mike is 'pas' 15. Hij heeft helaas nog geen rijbewijs. Dus zijn pa of moe de klos : brengen en/of halen. Hij wil weer om 01.00 uur opgehaald worden. Dan mag de auto niet opzichtig ergens geparkeerd staan, want welke puber wil er nou door zijn pa of moe op dergelijk tijdstip bij zo'n locatie opgehaald worden? Da's niet echt 'cool' man!
Gelukkig ben ik van deze generatie. De volgende generatie ouders krijgt het aanzienlijk lastiger. Die zit straks in een of andere rosse buurt in de auto te wachten, omdat zoonlief van 15 met een paar vrienden even bij Blonde Bep en Juicy Joyce op bezoek gaan. De toegang tot de disco bedraagt trouwens 10 euro. Wat Bep en Joyce tegen die tijd vragen weet ik niet. Maar die pubers zullen dan wel over een creditcard beschikken. Van pa geleend.
Vandaag ontving ik een uitnodiging voor een reünie in Leiden. Het betreft het 90 jarig bestaan van het Chr. Lyceum Visser 't Hooft in de Kagerstraat. De bijeenkomst wordt op 6 maart a.s. vanaf 11.00 uur gehouden. Ik hoop dat ik erbij kan zijn. Het lijkt me erg leuk om klasgenoten weer eens terug te zien en te horen wat zij na de Kagerstraat-periode hebben gedaan. Geen kaartje ontvangen en toch willen aanmelden? Dat kan via de website www.vhl.nl. See you!
Kijkend vanuit het raam van de woonkamer in de Resedastraat had ik zicht op een tweetal kerken. De Gereformeerde kerk aan de Hoofdstraat, pal tegenover ons huis en de RK kerk schuin aan de overkant van de Rijn in Zoeterwoude. Het zicht op beide kerken werd later deels weggenomen door de aanleg van de snelweg A4.
Het imposante dak van de Meerburgkerk kwam als een soort RK bolwerk bij mij over. In die tijd, begin jaren 50, was er nog duidelijk sprake van scheiding tussen de diverse geloven. Zelf waren wij lid van de Hervormde Kerk, die als dè kerk gepropageerd werd, al was het maar omdat ook de leden van het koninklijk huis daar lid van waren.
De Meerburgkerk is eind 1800 gebouwd in neo-romaanse stijl. Zo'n 500 jaar eerder stond op die plek een kasteel van ene Dirk van Meerburg. Tijdens het beleg van Leiden is het kasteel verwoest. Later, rond 1680, werd op de plek een buitenhuis gebouwd. Het huis werd toen al Meerburch genoemd, naar het vroegere kasteel. Later werd de buitenplaats aangekocht om als pastorie gebruikt te gaan worden. Sinds midden jaren 70 staat de kerk op de lijst van Monumentenzorg. Een paar jaar later vond een renovatie plaats aan het dak en de toren.
Er zijn ook veel leuke, mooie, Franstalige liedjes. Wel knap van die nare Fransen. Je in een andere rol gaan wurmen vereist immers héél veel inspanning. Maar de resultaten mogen er zijn. Zelf heb ik lp's(!) gehad van Marie la Forêt, Gilbert Bécaud en Charles Aznavour. Die dateren nog uit de tijd dat de Franse taal mij boeide. Dat hield op toen ik een week in Parijs vertoefd had tussen de echte Fransen. Man, man, man, dat was dus helemaal 'rien', noppo, nada, nichts, niente. Een aantal van die lp's heb ik weggegeven aan Olga.
Natuurlijk kent iedereen Mort Shuman met zijn 'Le lac majeur' ,Gérard Lenorman, Joe Dassin, Dave, Dalida, Jacques Dutronc enz.
Zo was er ook ene C. Jerome met het nummer 'C'est moi'. Een gemakkelijk te verstaan en te begrijpen liedje van een voormalige verkoper in een schoenenwinkel. Er is dus nog hoop voor mijn schoonzus Marga, die ook in zo'n winkel werkt. Voor de luisteraars die minder sterk zijn in de Franse taal : Cést drôle betekent dat is grappig (al zou je dat niet direct verwachten...). Zonder die sigaret was het wat mij betreft een leukere clip geworden :
Ondanks de soms vervelende sociale controle hebben we het best naar de zin in het voormalige vestingstadje Schoonhoven. Het huis wordt opgeknapt. Aan van alles is te merken dat we te maken hebben met de bekende revolutiebouw uit de jaren 60. Het gasverbruik van zo'n 3.000 m3 /jaar wordt door een ingrijpende isolatieklus teruggebracht naar 1.200m3. Dubbele beglazig, energiezuinige cv ketel, open haard, isolatie van het dakbeschot, een electronische kamerthermostaat etc. waren daar debet aan.
Na 15 jaar in de Gildemeestersstraat gewoond te hebben, besloten we een grotere woning te kopen. Het gesjouw met de motor achterom en het ontbreken van een fatsoenlijke stallingsmogelijkheid vereiste ook een garage of grote schuur.
Omdat de eerste makelaar er vanuit ging dat we geen geld hadden, namen we maar een ander in de arm. Makelaar Schep hielp ons met de verkoop van de huidige en de aankoop van de andere woning. Het werd een drive-in woning aan de Madame Curiehof, hemelsbreed krap 100 meter van de Gildemeestersstraat vandaan. De buurvrouw aldaar kwam speciaal aan de deur om ons vertellen, dat ze vond dat het niveau in de buurt omlaag gegaan was.... We hadden ons een ander welkom voorgesteld.
Ik heb het helaas zelf aan den lijve ondervonden. Om mij op grond van niet valide redenen te ontslaan, werd ik van allerlei nare zaken beschuldigd. Misschien gebeurde dat, omdat men verwachtte dat ik zelf zou reageren met : "Ik dien mijn ontslag in." Een goedkope oplossing voor de werkgever. De ware reden van ontslag bleef een tijdje verborgen. Maar ach, al is de leugen nog zo snel....
In sommige gevallen heeft het bedrijf er geen enkele moeite mee om een personeelslid eerst flink te beschadigen, voordat het een schop onder de kont krijgt. Dat is niet alleen mensonterend op de korte termijn voor het betreffende personeelslid, maar ook slecht voor het imago van het bedrijf en de betrokken managers op de langere termijn. De mond-tot-mond reclame gaat immers snel : "Bad news travels like wild fire."
De wereld is klein en soms kom je elkaar weer tegen. Gewoon ergens in het land of via het internet. De eerste keer dat ik zo op straat werd gezet, viel mij ook op hoe collega's reageerden. Het leek wel of ik een ernstig besmettelijke ziekte had. De meesten die even contact opnamen, wilden alleen het hoe en wat weten. Dan konden zij zich erop instellen (dachten ze). Net als de rest dachten ook zij alleen aan hun eigen hachje. Maar gelukkig zijn er ook nog echte collega's.
Al met al is het wel treurig dat op dergelijk wijze met personeel wordt omgegaan, om wat geld te bezuinigen. Dat kan en moet echt anders. M.i. zou een rechter ook moeten kijken naar dit soort misdragingen van bedrijven in ontslagprocedures en bij constatering ervan hen moeten verplichten een aparte schadevergoeding te betalen aan het betreffend personeelslid.
Redenerend vanuit menselijke aanpak en een lange termijn visie zou het wenselijk zijn, om personeel dat moet afvloeien naar buiten te coachen. Zodat ze nog jaren later positief spreken over het vertrek bij dat leuke bedrijf.
We hebben de zuiger met nieuwe veren weer op de oude Sparta gemonteerd. De proefrit verliep zonder problemen en het blokje trekt weer goed. Vanaf dat moment rijd ik hoofdzakelijk op de Sparta van Sjakie. Joop rijdt op zijn eigen bromfiets. Ik val onder dezelfde categorie rijders als de Kaptein Mobylette rijders.
De Puchjes en Kreidlers vormen een groot deel van het bromfietsbestand. Sommige Puchs hebben een dermate hoog stuur, dat bij iets te fel remmen met de voorrem het stuur knakt. Potjes worden doorgeslagen en/of de uitlaatpijpjes verwijderd. Het achterwiel heeft menig lange sjaal gegrepen en de eigenaar ervan van zijn zetel getrokken. Zo'n Puch met een oud model rond koplampje was binnen de categorie Puch ook een aparte verschijning. Wie daarop rondreed, stond aan de top. En dan was er ook nog de Tomos. Van heel ver leek ie op een Puch. De berijders van zo'n bromfiets hadden eigenlijk ook een Puch gewild, maar er was niet genoeg geld beschikbaar. Mijn broer Ruud's eerste bromfiets werd zo'n Tomos. Helaas heb ik daar geen foto van. Volgens mij werd dat merk onder licentie van de Oostenrijkse Puch fabriek begin jaren 60 ergens aan de Adriatische kust gebouwd. Niet veel later kwam een fabriek in het Hollandse Epe. Voor zijn militaire diensttijd kocht Joop van zijn zuur verdiende centjes een Honda met een viertakt blokje! Dat was natuurlijk wel de blits maken als je tussen de auto's gewone benzine ging tanken. Toen mijn jongste broertje David een bromfiets kocht, was het een heuse (blauwe) Jamathi! Erg duur en heel exclusief. De kleine Michelle vond hem ook prachtig. Voor haar was het een echte 'buikschuiver'. Wat wil je, als je normaal gesproken bij je mamma achterop de fiets zit.
Mijn zusje Tineke kreeg ook een bromfiets. Met een drager voor een mandje voorop. Dat was toen 'in'. Net als de mini mode.
Er zijn verschillende soorten relaties tussen ouders en hun kinderen. Soms is er sprake van een kind-kind relatie, of een vriend-vriend relatie. Soms ook is het de omgekeerde wereld, dan heeft het kind om bepaalde redenen de rol van de ouder. Zoals toen mijn oudste zus Hanny veel voor ons zorgde, omdat mamma met haar zware astma bedlegerig was en pa op zee was.
Zelf ben ik ruim 20 jaar geleden ook als ouder opgetreden. Ten opzichte van mijn ouders. Ik heb toen naar aanleiding van klachten van één van hen een einde gemaakt aan een vervelende, slepende, huiselijke situatie. Mijn ouders waren al in de 70 en hadden m.i. recht op een fijne oude dag. En die werd hen onthouden.
Mijn ingrijpen werd niet door beiden direct met applaus ontvangen. De één bedankte mij vrij snel. Bij de ander duurde dat even. Maar na verloop van tijd kreeg ik alsnog een bedankje. Mede dankzij de steun die ik kreeg van bepaalde zusjes en broers. Voor mij was het weer een moment, waarop ik een oude belofte van mij aan mamma nakwam.
Die belofte deed ik toen ik nog maar net met mijn kleine koppie boven de eettafel uitkwam en mamma zag woekeren met haar huishoudgeld. Toen ze even opkeek van haar boekje en naar mij keek, zei ik : "Als ik groot ben mams, dan ga ik héél veel centjes voor u verdienen." Ik schrok toen ze begon te huilen. Maar dat ging snel over, toen mamma mij met haar hand door mijn haartjes streek en zei : "Dat zal ik heel fijn vinden, Wimmie." die lastige jaren 50 heb ik als kind heel bewust meegemaakt. En achteraf vond ik het een hele prestatie. Dat 'centjes verdienen voor mamma' was later gelukkig niet nodig. Toch heb ik mijn ouders altijd willen 'terugbetalen' voor datgene wat ze voor mij gedaan en betekend hebben. En dat hoefde per se niet altijd met geld. Dat kon ook door gewoon dingen te doen, waar ze uiteindelijk blij of beter van werden.
Nog heel even hebben we vanaf ons huis aan de Splinterlaan uitzicht gehad op de grote schoorsteen van de steenfabriek aan de Valk Boumanweg. Niet veel later stortte de laatste schoorsteen ter aarde. De straten in de buurt herinneren nog aan de steenfabriek : Ovengaarde, Steengaarde, Kleigaarde en natuurlijk de Laan van Ouderzorg. De naam 'Ouderzorg' sloeg op het feit dat de oorspronkelijke eigenaar, meneer Van Zanten (een Hagenaar) de fabriek heeft opgezet voor zijn zoon. Maar de fabriek werd geen succes. Van Zanten verkocht de fabriek aan Van Poelgeest (ja, van die laan met dezelfde naam), die met de fabricage van handvorm bakstenen de fabriek in de markt zette. Officieel was de fabriek na de oorlog gefuseerd met de steenfabriek De Ridder uit Oegstgeest. Vandaar dat beide namen op de schoorsteen stonden.
Op de foto zit kleine Rita en Yvonne Butzelaar met haar broertje Arthur. Net niet zichtbaar achter de VW kever bevindt zich het Texaco tankstation. Volgens mij is het 1964.
In de tijd dat ik nog regulier werkte, was ik op jaarbasis gemiddeld zo'n 4 werkdagen en 2 vrije dagen ziek. Meestal in de wintermaanden en meestal door de griep. Ruim 2 weken geleden kreeg ik last van mijn keel. Het herstel duurt dit keer behoorlijk lang. Vandaag heb ik er nog steeds last van, al is het wel zo dat de hoestbuien behoorlijk afgenomen zijn.
Vrijdag ben ik naar de huisarts geweest. Ik kreeg te horen dat mijn longen in orde zijn. En wat mijn keel betrof, die moest maar vanzelf beter worden. Ze schreef me een doosje zuigtabletten voor, die ik overigens zelf moest betalen. Het had wat weg van : "Ach heb je pijn? Hier heb je een snoepje", terwijl ze een euro uit mijn spaarpot nam.
Sinds zaterdag lijkt het of de kou vanuit mijn keel omhoog gekropen is naar mijn hoofd. Als ik hoest of kuch, doet mijn kop pijn. Mijn neus is niet verstopt. Ik herken het gevoel in mijn hoofd van de keren dat ik een voorhoofdsholteontsteking had. Bij elke beweging die ik met mijn hoofd toen maakte, schoten de pijnscheuten mij door het hoofd. Alsof er enorme naalden in mijn grijze massa werden gestoken. Gelukkig is het op dit moment nog vrij rustig in mijn hoofd. Morgenochtend ga ik maar weer een afspraak maken bij de huisarts. We hebben sinds begin dit jaar een nieuwe, een vrouw. Of eigenlijk twee vrouwen. Ik weet niet of ik daar blij mee moet zijn. Vrouwen vinden al gauw dat mannen zich zo aanstellen als ze ziek zijn. Maar volgens mij doen we dat, om op die manier dezelfde aandacht te krijgen als kinderen. Die worden altijd zo lekker vertroeteld als ze ziek zijn.
Concetta Rose Maria Franconero werd in Newark, New Jersey op 12 december 1938 geboren. Haar ouders waren Italiaanse immigranten. De toen nog onbekende Bobby Darin hielp met het schrijven van liedjes voor de aankomende zangeres. Toen die twee verliefd werden op elkaar, joeg pa Bobby op z'n Italiaans het huis uit : met een geladen pistool werd Bobby achterna gezeten! Later zei Connie, dat haar grootste fout was niet met Bobby te zijn getrouwd. Aan de andere kant heeft dat weer tot gevolg gehad, dat we ook nog steeds van de muziek van Bobby Darin kunnen genieten. Afgaande op pa Franconero's gedrag, zou het een 'shotgun wedding' geweest kunnen zijn inclusief een vroege dood van Bobby. In 1958 brak ze door en scoorde veel hits, totdat ze het slachtoffer werd van een zedenmisdrijf en andere nare privésituaties voor haar kiezen kreeg. Een mislukte neusoperatie (Michael J had het kunnen weten!) had een negatieve invloed op haar stem. Haar muziek is wat mij betreft sterk verbonden met de rock and roll tijd. Haar liedjes brengen mij direct terug op Curaçao, waar ik haar vaak op Radio Hoyer hoorde. Tegen het eind van de jaren 60 was er nauwelijks nog iets van La Francis te horen. Jammer, want ik vond dat ze een mooie stemgeluid had. "Hey Connie, the tears I cried for you, could fill an ocean!" Ja, zo erg vond ik dat toen.
De Franse president, tuinkabouter Saksozie, heeft onze Nelie Kroes beledigd. In een Frans weekblad schrijft Saksozie Kroes slechts twee hersencellen toe en zegt dat hij niet begrijpt waarom er geen straf staat op domheid. De reden voor deze uitlatingen? Kroes heeft de tuinkabouter een verklaring gevraagd omtrent het onderdruk zetten van autofabrikant Renault. De fabrikant wil uit Frankrijk vertrekken om elders goedkoper te kunnen produceren, maar de Franse regering ziet dat niet zo zitten. Kroes heeft daar de EU wetgeving op nageslagen en is van mening dat de pressie van Franse regeringszijde ontoelaatbaar is.
Voor Saksozie reden genoeg om haar op eerder genoemde wijze te schofferen. Waar de Franse tuinkabouter aan voorbijgaat, is het feit, dat onze Neel hoog genoteerd staat als 's werelds machtigste vrouw. Ze heeft met de wet aan haar zijde miljarden verdiend voor de EU en daarbij blijk gegeven van kennis, doorzettingsvermogen en krachtig optreden. Zelfs MicroSoft baas Bill Gates ging voor haar door de knieën. Als Nelie dat met haar twee hersencellen allemaal lukt, dan heeft meneer Saksozie blijkbaar geen hersencellen. Dat lieten zijn uitlatingen dan ook duidelijk blijken. Beledigen, meneer Saksozie, daar doen we dus niet aan.
Ze kijkt aandachtig naar het filmpje, dat opa van haar heeft gemaakt. En één keer kijken is niet genoeg. Dus nog een keer. Heel ingespannen volgt ze kritisch ('dat kan beter!') haar eigen verrichtingen :
En nog een keer.
Jill raakt niet uitgekeken op haar eigen stapjes. En dat lopen heeft tot gevolg, dat Jill ook andere zaken moet leren. Zoals bijv. een deur of in dit geval een hekje achter je dicht doen. Van die eerste voorzichtige stapjes heeft opa dus een filmpje gemaakt :
Het is heel verleidelijk en gemakkelijk om over je ouders te oordelen. Maar wie zelf kinderen heeft en ze probeert op een goede manier op te voeden, zal ongetwijfeld geregeld terugdenken aan zijn eigen ouders. Onlangs werd ik daar nog even aan herinnerd door een lezeres. Over de zelfreflectie als ouder. Ik kan me voorstellen dat wie geen kinderen heeft, niet aan dat stukje zelfreflectie toekomt. Of het op een andere manier doet. Soms is het zo erg, dat de ouders alleen verwijten gemaakt worden. Helaas is het dan niet zo, dat je zo'n iemand een paar kinderen geeft met de opdracht : "Probeer het maar zelf eens". Dat zou sneu zijn voor die kinderen. Ach ja, als nieuwbakken ouder probeer je het anders te doen, op die punten waar je niet zo tevreden over was. Nee, niet beter. Dan had de wereld er heel anders uitgezien. Sommigen nemen de manier waarop ze zelf zijn opgevoed klakkeloos over. "Dat ging thuis toch ook zo", is het verweer als ze kritische opmerkingen te horen krijgen. Alsof ze bepaalde nare behandelingen zelf wèl leuk vonden, terwijl het ook anders kan. Anderen gaan bij de pakken neerzitten, omdat de ouders in hun ogen hen verkeerd begeleid hebben : "Ik had naar de mts gemoeten". Maar ach, daarna is er nog een zee van tijd om alsnog die 'gemiste' opleiding te gaan doen? Maar dat gebeurt niet vaak. Misschien uit angst om er alsnog achter te komen, dat je ouders gelijk hadden.
Ouder zijn valt niet altijd mee. En je blijft fouten maken, ondanks het goede voornemen en de voorbeelden uit het verleden. Soms is het erg lastig om je kinderen te blijven motiveren en stimuleren. Al was het maar omdat zij groter worden en jij wat laat je manier van begeleiden daarop aanpast. Ik ben dankbaar voor de ouders die ik gehad heb. Ze hebben hun best gedaan. En dat het niet altijd even lekker ging, daar heb ik alle begrip voor. Opvoeden is immers een hele klus. Zij gaven me een duw in de goede richting en de rest moest ik zelf doen. Klaargestoomd om op verantwoorde wijze op eigen benen te gaan staan. Blij toe.
Op een zeker moment viel het mij op, dat onze Roemeense gasten 's morgens met enige verbazing naar mijn bezigheden keken. Op dat moment was ik bezig met het gereedmaken van de ontbijttafel. Bordjes, bestek, brood, beleg, eitjes koken, thee en koffiezetten enz. Ik begreep hun blikken wel, want in Roemenië zijn de rollen tussen man en vrouw wat anders geregeld dan hier. Ik begon met een herinnering aan Roemenië, bij Olga thuis. Daar was de keuken verboden terrein voor mij en de andere mannen. "Maar hier", zo zei ik, "gaat het anders." Ik vertelde mijn gasten, dat hier in Holland veel mannen helpen in het huishouden. Er zijn er zelfs, die huisman zijn. De monden vielen open van verbazing en gingen over in een flauwe glimlach. De vrouwen waren de eerste die positief reageerden op de situatie hier in het westen. De mannen daarentegen bleven het maar niets vinden. Ze zeiden het niet, maar ik kon uit hun gelaatsuitdrukking moeiteloos het woord 'WATJE!' halen. 
Die oost Europese mannen komen thuis van het werk, ploffen in hun luie stoel waar een krant, een fles wodka, de afstandbediening en de pantoffels al klaar staan.
Vanuit die stoel klinkt af en toe onder het zappen en zuipen vanachter een krant een vraag : "hoe laat eten we?" (voor zover dat niet op een vast tijdstip gebeurt), "wat eten we?" en "Is het eten nog niet klaar?"
Na het eten gaan de mannen uitbuiken, terwijl de vrouwen de boel opruimen. Met tussendoor wat vragen vanuit de relaxfauteuil : "Zet de tv eens aan", "heb je koffie?", "waar zijn mijn sigaretten?" en "Ben je nog niet klaar?". Soms, heel soms komt er een echte volzin uit de stoel : "Ik weet niet met wat voor wasmiddel je wast, maar mijn broek wordt met de dag kleiner!"
Nee, zo'n leven zal ik dus niet leiden. Ik heb namelijk niet eens een lekkere luie stoel. Zucht.
Tijdens een gesprekje met een therapeut, viel het blijkbaar op dat ik in bepaalde situaties niet boos werd. Dat kwam omdat ik begrip toonde voor de vervelende aktie van de boosdoener. Ik kreeg het advies om eens flink uit te halen, als mij weer een rotstreek geleverd zou worden. Toen ik vroeg, wat ik dan zou moeten doen, werd mij gevraagd : "Zou je niet eens iemand flink op zijn bek willen timmeren?" Nou ja, dat was dan wel zo, maar om zoiets dan ook te gaan doen is een ander verhaal. Ik ken mezelf maar al te goed, als de remmen wat dat aangaat echt losgaan. "Buiten proportioneel geweld" noemt de rechtspraak dat. Want ook daarvoor geldt net zoals met veel zaken : als ik het doe, doe ik het goed. Maar de therapeut stond erop dat ik toch eens flink tekeer zou gaan. Omdat hij daarin bleef volharden, vertelde ik hem toen over een discriminerende opmerking van een directeur. "Die man had je best een klap voor zijn kop mogen geven", was de reactie van de therapeut. Het was immers niet de eerste keer? Maar ja, die directeur doet dan aangifte en daar sta je dan. Op straat, als het even tegenzit door ontslag op staande voet. Of via de rechter wegens een 'verstoorde arbeidsrelatie'. Geen inkomen en op zoek naar een andere werkgever, met een cv waar een dienstverband 'zomaar' eindigt. Daar had de meneer met de geitenwollen sokken geen antwoord op. Logisch, want hij is altijd theoretisch bezig. Maar meneer bleef aanhouden, tot vervelends toe. Maar voor mij weer geen reden om hem van zijn stoel af te meppen.
Weer later kreeg ik te horen dat boos worden geen enkele zin heeft. Daar heeft niemand wat aan. Je hebt alleen jezelf ermee. Maar probeer dat boosheiddoosje maar eens definitief op slot te krijgen. Boos worden is toch zeker een menselijk trekje? Wat ik erg belangrijk vind, is de boosdoeners te vergeven. Anders houden ze mijn leven zo in hun greep.
Vandaag viert onze lieve schoondochter Carina haar verjaardag. Wij wensen haar een bijzonder mooie dag toe. Hartelijk gefeliciteerd en een dikke kus van ons allen! 
Het leuke van die twee, Tim en Jill, is, dat je op willekeurige momenten opeens bekende trekjes ziet. Van hun pappa en mamma, maar soms ook een generatie verder. Toen Tim hier logeerde, vertelde opa hem voor het slapen gaan het sprookje van Sneeuwwitje. Dat deed opa met een Sneeuwwitje-pop. Tim had eerst nieuwsgierig onder haar gele jurk gekeken, voordat ze haar verhaal mocht doen. Het zal wel te maken hebben met het moderne onderwijs van tegenwoordig. Maar goed. Die pop vertelde aan Tim haar verhaal, over de boze stiefmoeder, de zeven dwergen en de knappe prins. Tim luisterde aandachtig. Toen zijn aandacht even werd afgeleid, riep Sneeuwwitje boos : "Hé, luister je nog! Ik sta hier niet voor Miep Jurk te vertellen!" Tim schrok eerst van de vermaning, keek heel verbaast naar de pop en schoot toen pas in de lach. Er zijn verhaaltjes, waarin Tim helemaal opgaat. Net als in sommige spelletjes. Dan vergeet hij dat hij zijn zusje niet per ongeluk zijn neus moet aanbieden : hap!
Soms, heel soms wordt Tim boos. Nou, berg je dan maar. Meestal is dat wanneer hij iets van Jill afpakt en Tim dan een standje krijgt : Grrrr!
Maar voor de rest is het een heel lief stel, dat graag bij elkaar is.
Jill is erg weg van de gitaar. Om de haverklap moet opa dat instrument van de muur plukken. Niet om iets te spelen, want dat doet Jill het liefst zelf.
Wie wat bewaart, heeft wat. Er zijn mensen die een stijve nek krijgen van het achterom kijken. Zelf heb ik daar geen last van. Integendeel. Ik huldig het standpunt, dat je de mooie momenten moet koesteren en goed moet bewaren. Want er komen ongetwijfeld momenten, waarop je ze nodig hebt. Om weer even dat stukje geluk of blijdschap te voelen, wat al een tijdje uit beeld is. En bij mij gaat het dan vaak om muziek. Amen Corner was ook regelmatig in beeld. In de jaren 60. Met zanger Andy Fairweather-Low, die met zijn aparte stem de meiden gek maakte. De band scoorde hits met 'Bend me shape me', 'If paradise is half as nice' en 'Gin house blues'. Maar ook met 'Hello Suzie', een lekker swingend nummer (klinkt wat stom voor iemand met een ernstige gestoorde motoriek), waar geen enkel rap nummer aan kan tippen :
Naarmate we langer in Schoonhoven wonen, leren we meer leuke mensen kennen. Helemaal toen ik besloot om bij een slachterij, Drost, in die stad aan de slag te gaan op de computerafdeling. Niet zozeer omdat daar leuke mensen werken, maar omdat ik veel meer in onze woonomgeving was. Op kantoor gedroegen sommige collega's in het algemeen en de leidinggevenden in het bijzonder zich als beesten. Dat kon haast niet anders als je dagelijks varkens slacht, waarvan gezegd wordt dat ze heel intelligent zijn. Als ik die vervelende mensen buiten ontmoette deden ze alsof er niets aan de hand was. Vaak herkende ik hun aardige houding helemaal niet en vond hem zelfs huichelachtig.
Vanuit de groeiende kennissenkring kregen we meer te horen over Schoonhovenaren en... ons zelf. De buren probeerden zich steeds meer met ons privé leven te bemoeien. We moesten maar zus en maar zo doen. Het betrof dan het luchten van de slaapkamers, de was doen, schoonmaken, boodschappen doen, het inrichten van de tuin, naar een bepaalde kerk gaan en het als vanzelfsprekend oppassen op andermans kinderen. En in die gevallen waarin we geen gehoor gaven aan de 'verzoeken', kregen we een stempeltje opgedrukt.
Een keer zei een vrouw die we pas hadden leren kennen : "Jullie zijn eigenlijk best wel gewone, aardige mensen." Op onze vraag waarom ze dat zei, antwoordde ze dat ze van een paar mensen rare verhalen over ons had gehoord. Het opvallende was dat de namen die genoemd werden ons totaal onbekend waren. Tja, er wordt veel geroddeld in onze buurt. En eerlijk gezegd vind ik dat best wel leuk. Om het vuurtje verder op te stoken, gooi ik dus wat roddelvoer op straat. Met gevolg dat we als werkloze uitkeringstrekkers verder door het Schoonhovense leven gaan.
Zaterdagavond begon het hier in Lelystad te sneeuwen. Vanmorgen lag er zo'n 5 cm sneeuw. We beginnen dus opnieuw met de 'witte pret'. Het is erg fijne sneeuw met een laag plakvermogen. Dus een sneeuwpop maken wordt een lastige klus.
Dit weekend logeren Tim en Jill bij opa en oma. Hun pappa en mamma zijn samen met Robert en Carina op stap. Jill is wat grieperig. Ze heeft koorts, maar ondanks dat is ze niet hangerig of zo. Ze vermaakt zich wel, maar komt toch regelmatig even bij vooral oma zitten. 
Tim vermaakt zich ook. Hetzij alleen, hetzij met oma of opa.
Het was vrijdag patatdag, dus Tim bofte. Na het bekend eavondritueel gingen de beide kinderen naar bed. Tussendoor controleerde oma of beide ukken lekker lagen te slapen.
Toen opa na half elf naar boven ging en even een blik in de slaapkamer wierp, zag hij een leeg bed! Het grote bed van opa en oma was ook leeg. Waar is Tim?, dacht opa. Omdat het vrij donker was, zag opa niet direct dat Tim naast zijn bed op de grond lag te snurken als een roos!
Tim was uit zijn bed gevallen en rustig verder geslapen! Opa heeft de kleine dondersteen weer keurig in zijn bed gelegd. Tim bleef doorslapen, terwijl opa het matras aan de zijkant iets verhoogde door er iets onder te leggen. Vanmorgen vroeg lag Tim nog steeds keurig in zijn bed. Tim had geen bult op zijn hoofd en ook geen hoofdpijn, zei hij.
Ben altijd een positief ingesteld iemand geweest. Dus dat glas is altijd half vol en een klacht van een klant is een gratis advies, een ongeluk is een les enz. Het was haast een automatisme om zgn slechte dingen als positief te bezien. Nu is het wel zo, dat ik op soortgelijke wijze ook naar goed nieuws kijk. Sommigen noemen dat kritisch. Zo zag ik laatst een reclamespotje, waarin een telecombedrijf rondtoetert, dat voortaan ook je restant aan belminuten jouw eigendom blijft. De klanten springen een gat in de lucht en weten direct waaraan ze dat 'extraatje' gaan besteden. Tenminste, volgens dat spotje. Het eerste wat bij mij opkomt is schrik. Gewoon omdat dat telecombedrijf dus al die tijd, minuten van haar klanten heeft gestolen. En tja, dan is het heel gemakkelijk om je klanten een sigaar uit eigen doos te geven.
Mijn broer Joop riep het vaak : "Wie wil er vechten met de beer?" Dat was het sein voor een stoeipartij. In een aantal landen wordt nog steeds met beren gevochten. Het zijn van die misselijk makende shows, waarin opgefokte vechthonden losgelaten worden op een vaak gemuilkorfde beer. Men kan ook nog steeds beren zien, die geketend kunstjes voor het publiek, waaronder veel toeristen, moeten vertonen. Zo verdient zijn baas in het oostelijk deel van Europa zijn geld : met dierenleed.
Vechten met de beer. Ik heb dat ooit een zangeres zien doen. Ria Kuijken heette ze. Ze was in het circus van Toni Boltini in een kooi gaan staan kijken naar zo'n beer die daar misbruikt werd voor geld. Je weet wel, zo'n beest moet dan van die mensendingen doen, waar publiek dan voor gaat klappen. Niet wetende dat als die beer dat niet zou doen, zijn oppasser ook ging klappen. Maar dan wel met een zweep. Op afstand natuurlijk. Maar goed, die beer vond zangeres Ria, een flinke meid, blijkbaar een lekker ding om even mee te stoeien. Ria kwam gelukkig nog levend uit de kooi. Ik heb haar daarna nooit meer horen zingen. Maar de beer zit nog steeds in dezelfde gekooide situatie. En daar horen en zien we nog steeds te veel van.
